نگرش شما مهم‌تر از سطح ریاضی شماست
بسیاری از والدین تقریباً از روی عادت می‌گویند: «من هم هیچ‌وقت در ریاضی خوب نبودم.» منظورشان مهربانی است، اما بچه‌ها چیز دیگری می‌شنوند: ریاضی موهبتی است که یا داری یا نداری، و دست کشیدن از آن اشکالی ندارد.
پژوهش‌ها نشان می‌دهند که باید در این مورد محتاط بود. پژوهشی از دانشگاه شیکاگو که در سال 2015 در Psychological Science منتشر شد، 438 دانش‌آموز کلاس اول و دوم و والدینشان را دنبال کرد. فرزندان والدینی که اضطراب ریاضی داشتند در طول سال تحصیلی ریاضی کمتری یاد گرفتند و خودشان هم مضطرب‌تر شدند، اما فقط وقتی این والدین اغلب در تکالیف ریاضی کمک می‌کردند (University of Chicago). نتیجه این نیست که کمک نکنید. نتیجه این است که شیوه کمک کردن را تغییر دهید.
- درباره ریاضی به‌عنوان مهارتی صحبت کنید که با تمرین رشد می‌کند، نه استعدادی مادرزادی.
- تلاش، پشتکار و راهبردها را تحسین کنید، نه هوش را («دو راه مختلف را امتحان کردی، آفرین»).
- با اشتباه‌ها مانند اطلاعات مفید برخورد کنید: «جالب است، کجا از مسیر خارج شد؟»
- اگر احساس می‌کنید استرس خودتان بالا می‌رود، به‌جای انتقال آن، کمی استراحت کنید.
Alloprof، سرویس رایگان کمک به تکالیف در کبک، توصیه‌های مشابهی برای کاهش اضطراب ریاضی در کودکان ارائه می‌دهد (Alloprof Parents، به فرانسه).
ریاضی روزمره: آشپزی، خرید و رفت‌وآمد
ریاضی همه‌جا هست و لازم نیست شکل تکلیف مدرسه داشته باشد. چند دقیقه در روز کافی است.
- آشپزی: دو برابر یا نصف کردن یک دستور پخت، تمرین کسر است (½ پیمانه ضرب در 2؟ ¾ پیمانه تقسیم بر 2؟). تبدیل پیمانه به میلی‌لیتر و برعکس، مفهوم تبدیل واحدها را معرفی می‌کند.
- خرید: پیش از صندوق، جمع کل را تخمین بزنید، قیمت واحد دو اندازه بسته را مقایسه کنید، یک تخفیف 25% را حساب کنید. با نوجوان‌ها، مالیات را تخمین بزنید (GST و QST تقریباً 15% به قیمت اضافه می‌کنند).
- مترو و اتوبوس: ایستگاه‌ها تا مقصد را بشمارید، زمان سفر را تخمین بزنید، یک جدول زمانی 24 ساعته را بخوانید و ساعت رسیدن را حساب کنید.
- رستوران: انعام 15% یا 18% را حساب کنید، یا صورت‌حساب را بین چند نفر تقسیم کنید.
- در خانه: مبلمان را اندازه بگیرید، دماسنج را زیر صفر بخوانید (اعداد منفی در ماه ژانویه کاملاً معنا پیدا می‌کنند)، بودجه پول توجیبی را دنبال کنید.
همیشه بپرسید «چطور به این رسیدی؟» توضیح دادن استدلال به اندازه رسیدن به پاسخ درست آموزنده است.
یک روال ساده و قابل‌پیش‌بینی برای تکالیف
یک روال روشن، چانه‌زنی و استرس را کم می‌کند، هم برای شما و هم برای فرزندتان.
- همان ساعت، همان جا: یک میز خلوت، صفحه‌نمایش‌ها خاموش، پس از یک میان‌وعده.
- بگذارید خودش شروع کند: فرزندتان پیش از دخالت شما دستورالعمل را می‌خواند و یک بار تلاش می‌کند.
- بازه‌های کوتاه: در دبستان، چند جلسه کوتاه بهتر از یک جلسه طولانی جواب می‌دهد. یک استراحت پنج دقیقه‌ای اغلب گره یک مسئله را باز می‌کند.
- همه چیز را تصحیح نکنید: معلم باید دشواریهای واقعی را ببیند. به‌جای آن، به بخشی اشاره کنید که ارزش دوباره بررسی کردن دارد.
- با یک موفقیت تمام کنید: با پرسشی پایان دهید که فرزندتان بتواند با اطمینان حلش کند.
در دبیرستان نقش شما تغییر می‌کند: لازم نیست جبر بلد باشید. از نوجوانتان بخواهید جزوه کلاس، مثال حل‌شده کتاب درسی و مرحله دقیقی را که در آن گیر می‌کند به شما نشان دهد. در سال چهارم دبیرستان، دانش‌آموزان بین مسیرهای ریاضی CST، TS و SN انتخاب می‌کنند و این انتخاب بر دسترسی به برخی رشته‌های سژپ اثر می‌گذارد، پس گفت‌وگو را زود با نوجوانتان و مدرسه شروع کنید.
به‌جای دادن پاسخ، پرسش بپرسید
دادن پاسخ، تکلیف امشب را تمام می‌کند، نه امتحان بعدی را. پرسش‌های خوب به فرزندتان کمک می‌کنند مستقل فکر کند، و برای پرسیدن آن‌ها لازم نیست خودتان راه‌حل را بدانید.
- «مسئله با کلمات خودت چه می‌خواهد؟»
- «چه چیزی را از قبل می‌دانی؟ چه چیزی کم است؟»
- «می‌توانی یک تصویر یا نمودار بکشی؟»
- «قبلاً مسئله‌ای شبیه این دیده‌ای؟»
- «پاسخت منطقی است؟ خیلی بزرگ یا خیلی کوچک نیست؟»
اگر مدرسه روشی را آموزش می‌دهد که با روشی که شما یاد گرفته‌اید فرق دارد، از فرزندتان بخواهید آن را به شما یاد بدهد. توضیح دادن، فهم او را تقویت می‌کند و شما هم از قاطی کردن دو روش پرهیز می‌کنید.
کمک کردن به زبان خانه کاملاً درست است
بسیاری از خانواده‌های مونترالی در خانه فارسی، عربی، اسپانیایی، ماندارین یا زبانی دیگر صحبت می‌کنند. این یک نقطه قوت است. ایده‌های ریاضی (تقسیم مساوی، مقایسه، تخمین) به هر زبانی کار می‌کنند و یک توضیح روشن به زبانی که با آن راحت هستید، بهتر از توضیحی مردد به فرانسه یا انگلیسی است. اگر در خانه فارسی صحبت می‌کنید، با خیال راحت به فارسی کمک کنید. سپس از فرزندتان بپرسید: «سر کلاس به این چه می‌گویید؟» خودش آن را به واژگان مدرسه وصل می‌کند.
بازی و حساب ذهنی: تمرینی که حس تمرین نمی‌دهد
بازی فشار را برمی‌دارد: اشتباه هزینه‌ای ندارد و فقط دوباره بازی می‌کنید. پژوهشگران دانشگاه شیکاگو یک اپلیکیشن داستان‌های ریاضی خانوادگی را با 587 دانش‌آموز کلاس اول آزمایش کردند. کودکانی که اغلب از آن استفاده می‌کردند، در پایان سال در ریاضی حدود سه ماه از گروهی که از یک اپلیکیشن خواندن استفاده می‌کرد جلوتر بودند، و این اثر به‌ویژه برای فرزندان والدینی که اضطراب ریاضی داشتند قوی بود (Science، 2015). درس این پژوهش: لحظه‌های کوتاه، منظم و مثبت با اعداد تفاوت ایجاد می‌کنند.
- ورق و تاس: بازی جنگ (War) که در آن دو کارت را جمع یا ضرب می‌کنید، Yahtzee، cribbage.
- بازی‌های رومیزی: بازی‌هایی با پول بازی، راهبرد یا منطق (دام، شطرنج، Blokus).
- بازی‌های گفتاری: «به عددی بین 1 و 100 فکر می‌کنم»، یا ساختن 10 یا 100 در مسیرهای ماشین.
در حساب ذهنی، راهبرد را بر سرعت ترجیح دهید: اعداد را بشکنید (38 + 25 یعنی 38 + 2 + 23)، از دوتایی‌ها استفاده کنید (7 + 8 یعنی 7 + 7 + 1)، گرد کنید و تنظیم کنید (49 × 4 یعنی 50 × 4 منهای 4). بپرسید: «چطور این را در ذهنت حساب کردی؟» معمولاً بیش از یک راه خوب وجود دارد.
چه زمانی نگران شویم و کمک بگیریم
هر دشواری‌ای زنگ خطر نیست: یک فصل سخت، یک غیبت یا یک امتحان بد برای همه پیش می‌آید. با این حال، برخی نشانه‌ها ارزش دارد که با مدرسه در میان گذاشته شوند:
- دشواری با وجود تلاش منظم چندین ماه ادامه داشته است؛
- فرزندتان مدت‌ها پس از همکلاسی‌هایش هنوز برای جمع‌های ساده با انگشت می‌شمارد، یا نمی‌تواند حقایق پایه را به خاطر بسپارد؛
- اغلب ترتیب رقم‌ها را جابه‌جا می‌کند یا در مقایسه دو عدد مشکل دارد؛
- ریاضی باعث گریه، دل‌درد یا طفره رفتن همیشگی می‌شود.
این نشانه‌ها می‌توانند دلایل مختلفی داشته باشند: یک مفهوم پایه‌ای که از دست رفته، یک دشواری در خواندن که مانع حل مسئله‌های متنی می‌شود، یک مشکل توجه، یا به‌ندرت، دیس‌کلکولیا (اختلال یادگیری ریاضی). انجمن عصب‌روان‌شناسان کبک، دیس‌کلکولیا را یک اختلال رشدی عصبی توصیف می‌کند که باید توسط عصب‌روان‌شناسی آشنا با اختلال‌های یادگیری ارزیابی شود (AQNP، به فرانسه). خودتان آن را تشخیص ندهید: با صحبت با معلم شروع کنید.
گفت‌وگو با معلم
معلم فرزندتان بهترین همراه شماست. برای اینکه یک جلسه مفید باشد:
- نمونه‌های ملموس بیاورید: یک برگه تکلیف، یک امتحان، آنچه در خانه می‌بینید.
- پرسش‌های مشخص بپرسید: «روی کدام مفاهیم باید کار شود؟ چگونه می‌توانم در خانه کمک کنم بی‌آنکه با روش کلاس تناقض داشته باشد؟»
- درباره نگرش فرزندتان صحبت کنید، نه فقط نمره‌هایش.
- روی یک پیگیری توافق کنید، مثلاً یک پیام یک ماه بعد.
اگر دشواری‌ها جدی باشند، قانون آموزش کبک مدیر مدرسه را موظف می‌کند با کمک والدین، کارکنان مربوط و خود دانش‌آموز یک برنامه مداخله تهیه کند (وزارت آموزش کبک، به فرانسه). شما در این جلسه جایگاه دارید و در صورت نیاز می‌توانید مترجم درخواست کنید.
پشتیبانی یک‌به‌یک هم می‌تواند اعتمادبه‌نفس را دوباره بسازد. Stellaire Académie کلاس خصوصی ریاضی برای دانش‌آموزان دبستان و دبیرستان ارائه می‌دهد و می‌توانید برای ارزیابی وضعیت، نخستین جلسه را رزرو کنید.
پرسش‌های متداول
روشی را که مدرسه استفاده می‌کند نمی‌فهمم. چه کنم؟+
از فرزندتان بخواهید با کمک جزوه کلاسش آن را توضیح دهد، چون آموزش دادن به فهم بهتر خودش کمک می‌کند. اگر هر دو گیر کردید، به‌جای تحمیل روش خودتان، یادداشتی برای معلم بفرستید.
آیا باید همه اشتباههای تکالیف فرزندم را تصحیح کنم؟+
خیر. معلم باید دشواریهای واقعی را ببیند تا آموزش خود را تنظیم کند. به بخشی اشاره کنید که ارزش دوباره بررسی کردن دارد و بگذارید فرزندتان اشتباه را پیدا کند.
آیا می‌توانم به زبان خانه در ریاضی به فرزندم کمک کنم؟+
بله. مفاهیم ریاضی به زبان وابسته نیستند و یک توضیح روشن به زبان شما مفیدتر از توضیحی مردد به فرانسه یا انگلیسی است. فرزندتان آن را به واژگان کلاس وصل خواهد کرد.
کمک شخصی می‌خواهید؟ تماس اول رایگان است.
رزرو تماس رایگان